عددى : ده بعلاوه هفت . هفدهم ( hafdahom ) ص . پ . منسوب بهفده . هفو ( hafv ) ا . ع . مرد سبك گول . ج : اهفاء . و گرسنگى سخت . هفو ( hafv ) م . ع . هفا هفوا ( از باب نصر ) : گرسنه گرديد . هفو ( hafv ) و ( hofovv ) م . ع . هفت الصوفة فى الهواء هفوا و هفوا ( از باب نصر ) : در هوا پريد پشم . و هفت الريح بها : جنبانيد و برد آن پشم را باد . هفو ( hafv ) و هفوان ( hafav n ) و هفوة ( hafvat ) م . ع . هفا هفوا و هفوانا و هفوة ( از باب نصر ) : شتافت . يق : مر الظبى يهفو و الخيل تهفو . و هفا الطائر : بال زد آن مرغ و پريد . و هفا فلان : خوار و ذليل گرديد فلان . و هفا الرجل : گرسنه گرديد آن مرد . و هفا الفواد : رفت دل در پى چيزى . و هفا زيد : خشنود شد زيد . هفوة ( hafvat ) ا . ع . لغزش و خطا و تقصير . يق : عفى عن هفوته . هفوش ( hafvac ) ا . پ . برنج پخته شده با بخار . هفهاف ( hafh f ) ا . ع . بال مرغ سبك در پريدن . و پيراهن نيك شفاف . و لاغر باريك شكم و تشنه . هفه‌رفه ( hafe - rafe ) ا . پ . هر هفت و زيب و آرايش و زينت . هفهف ( hafhaf ) ا . پ . صدا و آواز سك . هفهفة ( hafhafat ) م . ع . هفهف هفهفة : باريك شكم و لاغر ميان و نازك‌تن گرديد چندانكه بشاخ درخت مانند گرديد . هفيتة ( hafitat ) ا . ع . گروهى از مردمان سختى ديده و رنج غربت كشيده و قحط رسيده . و وردت هفيتة من الناس : يعنى رسيدند گروهى از مردمان قحط رسيده . هفيف ( hafif ) م . ع . هفت الريح هفا و هفيفا ( از باب ضرب ) : وزيد باد و شنيده شد آواز وى . و هفت هفيفا : درخشيد و سبك گرديد و نيز شتاب رفت . هق ( haqq ) م . ع . هق المرأة هقا ( از باب نصر ) : مانده كرد آن زن را در جماع . هقاع ( hoq ' ) ا . ع . غفلت و فراموشى از اندوه و يا بيمارى . هقالس ( haq les ) ا . ع . ج . هقلس . هقب ( haqb ) ا . ع . فراخى و گشادى . هقب ( heqab ) ا . ع . كلمه‌ايست كه بدان اسب را زجر كنند . هقب ( heqqab ) ا . ع . فراخ گلو . و ستبر دراز از شترمرغ و جز آن . هقبقب ( haqabqab ) ا . ع . درست استوار و توانا . هقرة ( hoqrat ) ا . ع . بيمارى مر گوسپند را . هقز ( haqz ) و ( heqz ) ا . ع . نوعى از جامه پشمين سرخ‌رنك آميخته با ابريشم . هقط ( haqat ) ا . ع . شتاب در رفتار ، لغة يمانيه . هقط ( hoqet ) ا . ع . مبنيا على السكون : كلمه‌ايست كه بدان اسب را زجر كنند . هقع ( haq ' ) م . ع . هقعه هقعا ( از باب فتح ) : داغ كرد آن را . هقع ( haqa ' ) م . ع . هقعت الناقة هقعا ( از باب سمع ) : گشن خواه گرديد آن ماده شتر . هقع ( haqe ' ) ا . ع . آزمند و حريص . هقعة ( haq'at ) ا . ع . دايره پيش سينهء اسب و يا جاى پاشنهء سوار و آن را مكروه دارند . و نقطه سپيد در پهلوى چپ اسب . و يكى از منازل قمر و آن سه ستاره است نزديك به يكديگر مانند ديك پايه در دوش جوزا كه با فجر طلوع كند و گرمى افزايد . هقعة ( haqe'at ) ص . ع . ناقة هقعة : ماده شترى كه خود را از بسيارى آز و خواهانى پيش گشن اندازد . هقعة ( hoqa'at ) ص . ع . رجل هقعة : مرد بسيار تكيه‌كننده و بر پهلو خسبندهء ميان مردم . هقف ( haqaf ) ا . ع . كمى اشتها و خواهش طعام . هقق ( hoqoq ) ا . ع . مردمان كثير الجماع . هقل ( heql ) ا . ع . شترمرغ جوان . و مرد دراز و احمق و نادان در كار . هقل ( haqel ) ا . ع . گرسنه . هقلس ( haqallas ) ا . ع . مرد زشت‌خوى . و گرگ و روباه . ج : هقالس . هقم ( haqam ) م . ع . هقم هقما ( از باب سمع ) : سخت گرسنه گرديد . هقم ( haqem ) ص . ع . گرسنه . هقم ( heqqam ) ا . ع . مرد پرخوار . و دريا . هقو ( haqv ) م . ع . هقا هقوا